నాడు -నేడు

వీధి కోడి గొంతెత్తి కూసి లేపేను పొద్దు పొడిచేనని నాడు
'శుక్లంబరదరం' అంటూ శ్లోకాన తట్టి లేపేను గడియారము నేడు

గరకు ఎర్ర పోడుముల రుద్ది పళ్ళు తోమేము నాడు
పెక్కు కాసులు పోసి రంగు లేహ్యాలు పూసి కడిగేము నేడు

తరవాణి,చలిది వన్నాల చల్లంగా కడుపు నిమ్పేము నాడు
వెన్న రొట్టెలు, ఇడ్లి ఉప్మాలు విధిగా అల్పాహారం అయ్యెను నేడు

ఆకు చెప్పులు, చిరుగు చొక్కాలు వేసి దుమ్ము దూగర నడిచి చేరేము పాటశాల నాడు
నల్ల బూట్లు తొడిగి,తెల్ల దుస్తులతో బస్సు ఎక్కి వెడలేరు కాన్వెంటుకు నేడు

సైకిలెక్కి మండు ఎండన చెమట చొక్కాల అలసి చేరేము కార్యాలయము నాడు
సూటు బూట్లు వేసి మోటారు నందు చల్లంగా వెడలేము ఆఫీసు కు నేడు

రెండు వారాలలో ఖర్చాయే జీతము అప్పిచ్చు వాడె కరువాయే నదియె చింత నాడు
ధనము లేకున్నా క్రెడిట్ కార్డులు ఉన్నవి చెంత భయమేల యిక నేడు

ఒంటి గది వాటాల యందు కిక్కిరిసి నలుగురైదుగురు కలసి వసించేరు నాడు
ఐదారు గదుల మేడ మిద్దెల యందు ఒంటరిగా గడిపేరు జీవనము నేడు

బడుగు జీతాల , ఇరుకు వాటాల యందు జనియించి వికసించెను ప్రేమ బంధాలు నాడు
పెక్కు సంపదల, మేడ మిద్దెల యందు సమసిపోయెను ఆత్మీయతలు నేడు !!!
(11 -04 -2004 )

"The Rise and Fall of Idlis"

(15h March, 2010. 839 words)

Some days everything turns out good; and some days everything turns out not so good. But we get to know that only as the day progresses. That particular day, when I got out of my car and was heading for my office on the third floor, I had a strange feeling that things were going to be good. The moment I stepped into the office, I saw Vivek with his usual roly-poly and boisterous presence beaming at me. He came near and announced, “Boss, we have planned something exciting for the lunch!”
“What’s so special today?” I exclaimed.
“Nothing! Just to pep up our spirits for the year-end” said Vivek, with his eyes brimming with enthusiasm.
“Then what’s that exciting stuff you have planned for?” I queried.
“How would you like to have something from the South –say, Idlis…?” he said in a teasing tone.
“Idlis?” I almost shouted.”Did you say what I think I heard you say?” He nodded with his face beaming as he knew his words spelt magic on me.
“You mean... the soft, mellow, buttery, steaming, delightful heavenly things that we so lovingly consume in umpteen numbers every morning in the South?” I asked, still suspecting a cruel joke being played on me. But having known Vivek, I ruled out such a possibility and blurted out “How could I … ever thank you my dear friend?”
“You are welcome Boss! But please be available at lunch time as the stuff arrives from the nearby joint and there are quite a few people who would like to have a go at them”
Now I understood why the strange feeling about things turning good today came about a few minutes ago. I was exhilarated and felt almost as happy as I would be, when one of my truant borrowers called up to say that he was clearing the over-dues.
Idlies have always been my favorite snack since childhood. In the South, as the day dawns, a plateful of steaming Idli appears with its consorts-chutney and sambar and people get on to the daily chores only after attending the ‘Idli Service’. The art of making idlis is transferred to the daughters religiously by their mothers, even when they are quite young. As a child, I heard a couple stories about how some marriage alliances were unceremoniously rejected due to the girl’s ignorance of making Idlis. Unconfirmed rumors during those times talked about ‘Idli harassment’ being the main reason behind ‘dowry harassments’. I also heard about how a belligerent husband was tamed and subjugated to slavery by a wife intelligent enough to make buttery Idlis every morning. More recently when I was in Delhi attending the budget meeting, I involuntarily accepted a few crores hike in revenue budget, when I saw Idlis being arranged for lunch on the side table.
I cannot now clearly recollect how I finished my morning meetings, daily business trackers, credit queries. But I remember that I went through the stuff with an unblemished smile, with my mind probably working out on a decent equation of how many Idlis I would have that afternoon.
The moment arrived and on a signal from Vivek, I hurried towards the pantry room unmindful of the closed glass partition and banged my forehead. Cursing silently, I went into the congested pantry room. The scene was not very encouraging with quite a few people gathering around something that seemed like a big casserole. As I wanted a more peaceful milieu for the rendezvous with my favorite snack, I returned deciding to come back a little later.
I was briefly possessed by idli mindedness. In my imaginary World, the planets looked like giant-sized celestial Idlis. The World appeared to be ‘idli-eaters’ paradise. I felt a strong need for starting societies world-wide for the promotion of ‘idli-consciousness’. “Idli-eaters of the World unite! You have nothing to brave but a few banged foreheads!” I shouted to myself.
A few minutes later I moved into the pantry as if in a trance. The scene cleared quite a bit with hardly a couple of guys hanging about. The casserole looked empty and I feared the worst. “Take this boss. I sensed trouble and kept these for you”. Vivek’s voice from behind, sounded like music. I turned around with great relief and looked at the plate. The sky shattered and the Earth shuddered under my feet; my hyper-excited inner-self crashed into smithereens and disappeared into oblivion. I looked at the cold, crumpled, unattractive, rubbery, unglamorous, hard-boiled, repulsive and shapeless objects for the last time and momentarily blacked out.
“Bon appetite Boss?” Vivek was smiling and I found shades of Amrish Puri and Khulbhushan Karbhanda in him. My face turned crimson with rage. “You just see me in my office Mr.Vivek and don’t forget to get your budget sheets” I hissed viciously and stormed out of the pantry….
(It’s work of fiction and my apologies to Vivek. As a matter of fact, Vivek’s wife makes the most authentic looking Idlis which he keeps getting for us now and then)
……………..

To Swine Flu With Love

(9th November, 2009. 539 words)

SWINE Fluu.. fluuu…. .Nothing, not even Ramgopal Verma’s ‘Bhoot’, could have sent more shivers down the spine than this most dreaded word. Time plays this game of irony too often. “Don’t mess up the place you dirty swine” and “I know you are a gutter swine” are the words said too often world over with contempt and disdain. Now for sure, people take this word with such fear probably matched only by the famous Harry Potterian usage “You Know who” reference to the Dark Lord- Voldemort.

This particular ‘Syndrome’ completely changed our world- the way we think, the way we act and the way we relate to one another. It affected our day today life far more drastically than anything that happened till now. While the rising tally of deaths due to the infection across the geographies and demographic profiles made us sombre, it became a great social leveller.

It started of with the ubiquitous ‘mask’- a small piece of green or yellow cloth covering the nose and mouth- the ‘key components’ defining the beauty of a person. When these are safely covered, I don’t think one would be able to distinguish Katrina Kaif from any other lesser mortal standing in the vicinity. The ‘Page 3’ personality doesn’t look any different from a housewife. I was beginning to believe that this great stuff is ushering in the ‘Egalitarian Society’ that would make even Karl Marx smile contentedly in his grave. But Indians are Indians… and are incorrigibly innovative in protecting their identities. I read about people painting their masks with innovative art, decking them with beads and crystals, using imported fabrics known for their ‘fine fall’…chiffons, viols, silks…then functionality?....damn it.

One of those frenzied days, I stepped into the office and encountered a sea of masks. Everyone looked like strangers. “Are these really my people?” I exclaimed to myself. I needed to discuss the expected disbursements for the month with my RMs. I called out all the names and asked them to see me in my cabin and went in. At the sound of people entering, I looked up and found a set of people standing with white, green and yellow masks. I quickly scanned the length and breadth of each of them and roughly made up my mind as to their identity. Guys! ‘What’s the status on disbursements? Boss and his assistant have been calling me up with monotonous regularity. Need to get back”. Each one started mumbling something incomprehensibly punctuated by occasional cough and a couple of sneezes. “This is not going anywhere” I shouted and waved them off. “Oh! My God! Where is my N-69?” I fished out my mask from the desk and donned it with a sigh.

Hey! Common! This is going to be very interesting. With the mask on, the wife can not shout at the husband; the parents can not discipline the kids; the teacher can not ask any questions; the students need not give any replies. The traffic cop can not blow the whistle at the signal jumper; the bosses can not discuss budgets; the employees can not raise any demands. Just think of what happens in a Legislature? …it’s going too far………
@@@

Monsoon Melodies !

Monsoon Melodies
(08th June 2009, 521 words)


Monsoon and Mumbai are like ‘Vada Pav’- the kind of pair one can not fancy thinking otherwise. For Mumbaikars monsoon is a mosaic of promise and pleasure, pain and paranoia, flooding and frustration.

Come first week of June, we start anxiously scanning the horizon for the sight of the rain bearing clouds like the thirsty villagers of ‘Lagaan’. Will the rains come on time? Will the lakes fill up? Or will there be water and power cuts? These are the general set of questions that cloud our cerebral region. With the first lightning illuminating the horizon in fleeting flashes of brilliance and thunder rumbling across the sky bringing in their wake ‘pitter-patter’ raindrops, our hearts sing the tunes of monsoon melodies.

Come July, the attention shifts to the tide timings, monotonous and incorrect weather forecasts, post-facto BMC warnings, and the general welfare of the Central, Western and Harbour Railway lines. Flooding of Sion station, ‘overhead wire’ snapping near Thane, water-logging at ‘saath rastha’ undisputedly captures the prime time on news channels. You can see the office crowds sipping cups of tea and discussing about how much time it took them the previous day reaching home. The more cautious ones evaluate the possibilities of leaving ‘a bit’ early. Tide timings get into the diary of routine train timings and the more mature crowd gives a friendly advice of staying indoors during the days of exceptionally high tide and the flurry of messages from BMC and Mumbai Police implore the people not to resort to ‘avoidable travel’. Needless to say whether ‘going to office’ is an avoidable travel or not, becomes the topic of hot debates everywhere.

While the magic of ‘kothmeri Vadi’ and hot Samosas in spicy coriander chutney pulls crowds like us to the ‘Chafekars’ and the ‘Tiwaris’ of the world, the tingling of the wafting screens of rain and the lashing waves on the rocks, pull the youthful crowd in ‘beautiful pairs’ to the marine drive. They huddle together under the privacy of a billowing umbrella and lose themselves in the dream world. The week-ends promise a host of other opportunities. While a cosy and dry time at the home with the near and dear, biting on ‘Kanda bajji’ and watching the favourite ‘Realty shows’ on TV is good for some, the more adventurous take to the lush green slopes of the ‘Sahyadris’ for a challenging trek.

The crowds pine for the onset of monsoon, work through the pouring rains, wade through the waist deep waters, wait on for the delayed trains on rain battered platforms, panic at the rising tide, suffer through the agony of daily travel, bear the brunt of ailments, curse the BMC and the Govt for the clogged drains and the overflowing Mithi river.
While September may see the last of the dehydrated clouds slipping away beyond the horizon and the monsoon ‘maladies’ finally come to an end, the heart of the Mumbaikar still fondly ‘beats’ the Monsoon melody .“Purcha Varsha lavkar ya”. (Please come back faster). What a magic and what an enchantment!!

*****

OH! NO! NOT AGAIN!!

OH! NO! NOT AGAIN!!

As the cacophony of the mobile alarm created waves of unpleasant wakefulness, I opened my eyes with slothful reluctance. It was 7.30 in the morning. I gathered myself and sauntered into the dining room and found to my surprise that the breakfast was ready out there. Am I missing out something? The mobile in my hand whirred ominously and there popped up an alert…Monthly Budget Review’ time...7.45 am. Heavens! I have not even prepared well. The ‘Elephant God’ on the wall appeared to have winked.

“pl get ready and assemble in ten minutes” said my wife, suddenly making an entry from the kitchen with a bowl of steaming idlis. “Hope you don’t disappoint me this time. Last time you got away without explaining quite a few expense entries. It’s time you took a serious look at the budgets”. I looked around for the other members. My son just popped in with a couple of clumsy notes in his hand trying to make a few last minute calculations. “Where is she?” I asked my son conspiratorially. “Oh! Sis went out on some work” he said jealously. “Don’t worry she will join on phone” my wife clarified.

I came back as quickly as possible, all the while trying to mentally organize answers for some possible queries. A dull pain in my temples started which I know would radiate soon to my entire head. This has been a regular phenomenon over the last one year and my physician considered the case on the regularity and the occurrence behavior, diagnosed it as PBS...Pre Budget Syndrome. He said I need to live with it and prescribed some anti-anxiety pills. I popped one and moved on to the arena.

My wife is the self-proclaimed chairperson and conducts a review of all the expenses, broken promises and of course failed budgets. She makes meticulous notes of every proceeding in a hard bound register which bears authentic testimony to our financial profligacy. A couple of attempts at sabotage of trying to fiddle with the register were traced and the culprits (names are immaterial) were ruthlessly taken to task through various penal provisions.

“You overshot the expense projection by a mile” she said disapprovingly to me trying to draw my attention from the steaming idlis and the temping chutney. “When I ask for a projection you give some number and just in a couple of days you come with a different number. What’s the sanctity of the projections? This is unacceptable and this way I can’t run the house”. The marked pain in her voice temporarily subdued my desire for one more helping of idlis. “Don’t you remember I met this ex-colleague of mine two days ago and we went for dinner and er... a couple of insignificant drinks? I picked up the bill. You see such things are unexpected” I tried to reason out. “How come whenever you go out with friends, you end up picking up the bill?” she quizzed. “You see darling I draw the wallet faster than them, no wonder, I have cat like reflexes” “May be you should try your luck with a cricket team as a fielding coach” she smirked.

“By the way, have you recovered that hand loan given to the driver at least this month?” “No. he told me there was bereavement in the family and he could not tie it up”. “What about last month? He did not repay any”. “Oh! Last month someone in the family had to be hospitalized for swine-flu”. “What about the month before?” she sounded annoyed. “He said there were school admissions for the children and he was very short on cash” I said meekly. “Look! It’s more than six months and you better get him out clearly on how he would square it up” she dismissed the issue with uncompromising certainty and started making notes.

“Dad! Have you noticed that new sheaf of papers with mom?” my son whispered. “Don’t tell me it’s some new stuff which we need to abide by”. “Come on dad! It’s real exciting stuff. She has prepared ‘Roadmap 2012’” I was taken aback “what for?” “I just got a clue that it’s a whole lot of planning for Sis’s marriage. It’s to be unveiled” Oh! May be we should try to understand it at some week-end holiday destination?” I sounded optimistic. “Not a bad idea. I like it. But don’t you dare say ‘holiday destination’, ‘project planning & strategy meet’ should be apt” “I couldn’t agree more. Sounds very professional to me” I nodded happily.

The meeting had to be deferred as there were urgent summons to my wife from the auntie opposite for some cooking consultation. I threw myself back on to the nearby bean bag and started rejoicing the moments of freedom. You see, these sessions are very mentally taxing and hopefully there would be a respite for one more month. I closed my eyes and drifted into a state of bliss with all thoughts pushed into oblivion and time seemed to have stalled when suddenly my son jerked me awake “Dad. You got a call from your boss’s office. He would like to have a concal on budget in about fifteen minutes from now”. A sudden darkness seemed to have descended on my mind. Somewhere inside my heart a voice moaned “OH! NO! NOT AGAIN!!”

(written on 07-12-2009)

శ్రీ సీతా రామాభ్యనమః
పారిజాత తరువు పరవశించి పూసింది కోటి సుమాలు
వనపాలి మురిసి కురిసింది గురివింద వర్షాలు
తులసమ్మ మై మరచి చిగురించే రెమ్మ రెమ్మ కు వేయి దళాలు
ఇనకుల రామయ్య ఉదయించే నేడు, కలుగు అనేక శుభాలు

పదములు తాకగ పులకరించెను ఒక రాయి,
పడతి గా మారి ప్రణమిల్లెను శాప విమోచనమై.
కఠిన శిలలు వోలె కారుణ్యము లేక జనులు,
బడయుచున్నారు,బండరాయలవంటివే హృదయాలు,
కరుణించి పదమిడు మా హృదిని, వీక్షించి నీ శాంత నయనాలు ,
కరిగి జనియిన్చునేమో ప్రేమాను రాగాలు, సమయు కార్పణ్యాలు .

పరిణయమాడంగ చేపట్టి విరిచేవు మేటైన శివుని విల్లు,
సీతమ్మ హృదయాన కురిసింది ప్రణయాల విరిజల్లు.
మానవాళి మదియందు నెలకొంది అహంకారపు పెను విల్లు,
వేగంగా విరువగా రావే, వేలెసేను లోకాన మమతల హరి విల్లు .

కరకు బాణాల బడవైచితివి దనుజులెల్లరినో,
త్రుంచి వైచితివి సంగారాన లంకేశు శిరాలెన్నో.
మనుష్య హృదయాన ప్రజ్వరిల్లే పెక్కు కామనలు,
దురాశ, దుర్నీతి, వ్యామోహ మద మత్సరాలు,
ఇవియే కాబోలు, మారు మారు మొలకెత్తు 'దశకంట' శిరాలు
దహియించగా వీటిని, విడువుమయ్య యిక రామ బాణాలు

బంధకవి సుబ్రహ్మణ్యం
21 -మార్చ్ 2010
(ఈ కవిత తొలి వ్రాత ప్రతి 2004 మార్చ్ నెల 30 తారీఖున శ్రీ రామ నవమి సందర్భమున తయారుచేయటం జరింగింది )

శ్రీ రామ నవమి శుభా కాంక్షలు

ముక్కంటి మర్మము!

ఈ రోజు మహాశివరాత్రి. ఆ పరమశివుని గురించిన ఆలోచనలతో ఈ రోజు గడపటం ఎంతో మంచిదని పెద్దలు చెపుతారు. శివతత్వం గురించి తెలుసుకునే జ్ఞానం లేకపోయినా, కనిపించే శివుని మూర్తి లో కనిపించని భావం ఏదైనా ఉందా అని ఆలోచిస్తుంటే, మనసులో కదలిన భావన లే ఈ కవితా రూపము లో ఉంచుతున్నాను. చదివిన వారు ఆనందిస్తారని, భావాన్ని అర్థం చేసుకుంటారని ఆశిస్తూ....

ముక్కంటి మర్మము !

మూడు కన్నుల సామి వి నిను ముదమార చూడంగ ,
రెండు కన్నుల కెట్లు కుదిరెను మరి యది ఏమి మర్మమనంగా

నిండార నీ మేను యలంకరిన్చంగా, బట్టు వలిపెములు దేచ్చేము మేము
మృగ చర్మ ధారివై , చిరు నగవు న చూసేవు ఇవి యేల నాకని పశుపతి వైన నీవు

కస్తూరి,జవ్వాజి సుగంధాలు నీ తనువు న బుయ్యంగా ప్రేమ దీరగ తెచ్చేము మేము
వొడలంతా భూది తో ఇవి యేల నాకని మంద హాసం చేసావు భస్మ లేపితుడవైన నీవు

ముదమార నిను అర్చింప గ, దివ్య కుసుమంపు మాలలు అనేకములు దేచ్చేము మేము
పన్నగ హారమును దాల్చి, అవి యేల నాకని నగు మోము చూసేవు నాగ భూషనుడవైన నీవు

భక్త వత్సలుడవైన నిను భక్తి మీరగ బూజింప పుణ్య నదీ సప్త సాగర జలాలు తెచ్చేము మేము,
జడల మాటున గంగను దాల్చి , ఇవి యేల నాకని, అచ్చెరువున చూసేవు గంగానాదుడవైన నీవు.

ప్రేమ మీరగ నివేదించగ నీకు, పంచ భక్ష్య పరమాన్నములు దేచ్చేము మేము
లోకాల గాయంగా, గరళ మెత్తి, ఇవి యేల నాకని, ప్రసన్నమున జూసేవు నీల కంటు డవైన నీవు

సంగీత నృత్యాల నిను మురిపంప , నీ సన్నిధిని అనంత వైభవము గ నర్తించేము మేము
తాండవ కేళిని జగముల నూగించి, ఇవి యేల నాకని, ఆభయమిచ్చేవు నటరాజ మూర్తివైన నీవు

వేలాది తైల దివ్వెల కాంతిని కనులార నిను గన కార్తిక దీపములు వెలిగించేము మేము
నెలవంక శిరమున దాల్చి, ఇవి యేల నాకని, సంబ్రమమున జూసేవు, తేజో రూపుడవైన నీవు

సిరి సంపదలు, ధన ధాన్యములు, ఇహ లోక సుఖములు ఇవ్వమని కై మోడ్చి ప్రార్తిన్చేము మేము
కపాలము చేపట్టి, మరు భూమి న దిరుగుచు చిద్విలాసము చేసేవు అది భిక్షువైన నీవు

తెలిసీ తెలియక, మాయ వాగుర చిక్కుకుంటిమి, తెలిసినది 'మర్మమిపుడు',
నేరేడు మారేడు, తంగేడు గన్నేరు, మనసారా యిచ్చిన చాలునని నేడు

నిను జూడ చర్మ చక్షువులకు కది సాధ్యము గాదు, కావలెను మనో నేత్రంబు యద్దానికి,
'కనులు మూసి ' ప్రార్తిన్తుము, మా 'కను విప్పు' జేయుము కరుణించి యిక

మనో నేత్రమున జూడ అగుపించును ముక్కంటి ఇది తథ్యము!
ఉన్నాడని తెలియును లే మనయందే పరమేశుడు ఇది 'పరమ సత్యము'

అపుడు నిండును మది యంతా యొక దివ్య చైతన్య పార వశ్యము

నిక్కముగా అనిపించును యపుడు, అని, జగమంతా 'శివ మయం '

-రమణారావు
ముంబై ఫిబ్రవరి 12 , 2010

మనిషి -మనుగడ !

ఈ రోజు మా తండ్రి గారి డెబ్బది తొమ్మిదవ జన్మ దినము.
మనిషి ప్రగతి వైపు పయనిస్తున్నాడు. ఆర్ధికం గ ఎంతో ఉన్నతి సాధిస్తున్నాడు. ప్రకృతి వడిలో పుట్టి, ఆ తల్లి నీడ వదలి ఆశల ఎండమావుల వైపు పరుగెడుతున్నాడు. ఆ బాట లో , ఆ పోటీ లో కోల్పోతున్నదేదో సున్నితం గా చెప్పే ఆ చిన్ని ప్రయత్నం మనందరి కోసం. ఈ భావ సమాహారాన్ని ప్రేమతో మా నాన్న గారికి అంకితం ఇస్తున్నాను.

మనిషి- మనుగడ !

మెల మెల్లంగ, ఇల మెచ్చంగ సూరీడు నిదుర లేచెను,

అల్లంత దూరాన, కొండల్ల వెనుకంగ ఎర్రంగ పొద్దు పొడిచెను,

చల చల్లంగ, గిలి గింతంగా పిల్ల తెమ్మెర మేను తాకెను,

తనువంత త్రుల్లంగ, కొలనంత మురువంగా తామర నవ్వేను.

చలి దుప్పటి తీసి ధరణి మేను హొయలు వొలికేను,

లే పచ్చిక పై మంచు బిందువులు ముత్యమల్లె మెరిసేను,

మావి చెట్టుపై రాచిలుక ముద్దు ముద్దుగా పలుకు లొలికేను,

ఎర్ర బారిన నింగిపై తెల్ల మబ్బుల మోము సిగ్గుతో కందేను.

సుప్రభాత పూజకై వడివడిగా పూజారి గుడివంక నడిచేను ,

సేవకై వేగమే కదలి రండు అని గుడిగంట గట్టిగ మ్రోగెను ,

మాలగా మారి స్వామి ఎద చేరగా మందార పూలు నిండుగా పూసెను ,

గుడి నున్న 'మా లక్ష్మి' మోము కుంకుమ కాంతుల ధగ ధగ మెరిసేను.

చలి పులికి జడిసి కంబళి కప్పి బద్దకంగా నేను నిదురించెను,

నింగి -నేల, పచ్చిక- పూలు , చెట్టు -చేమ ,నను చూసి జాలి పడెను,

అందమంత ఇంత విందు చేయ చూడ విది ఏమి ఖర్మమనేను,

మనుజుడై పుట్టి 'మనుగడే 'మరిచావు అని పెరటి తులసమ్మ వగచేను....

సంక్రాంతి - క్రాంతి

చలి మంచు కెరటాల తడిసి గజ గజ లాడింది లోకం,
మసక వెలుగుతో నిద్రలేచాడు వణుకుతూ దివాకరం,
వడి గ వీది వెంట కదిలాడు హరిదాసు చేస్తూ హరి స్మరణం,
సన్నాయి రాగం తో వయ్యారంగా కదిలింది గొంగిరేద్దుల మేళం.
వీది వీదిన చిరు చీకటి లో రగిలాయి భోగి మంటలు,
ఇంటింట గాదెల్లో నిండాయి సరి కొత్త పంటలు,
ఆనందాలు ఆత్మీయతలు పంచంగ వచ్చారు కొత్త జంటలు,
వంటిల్ల పొంగాయి అరిస బొబట్లు మరెన్నో తీపి వంటలూ,

పిల్ల పాపల తలల నుండి జారు వాలే ఆశీసుల భోగి పళ్ళు,
ఆబాల గోపాలం తోడిగేరు కొత్త దుస్తులు చెదరంగా కళ్ళు,
ఇంటింట త్రుల్లెను అసలా ఆనందాల పరవళ్ళు ,
ఆత్మ రాముని సేవకు వచ్చెను పులిహోర బొబ్బట్లు, గారే ఆవళ్ళు.
ఏటేట వచ్చి మురిపించెను ఈ ఆనందాల సంక్రాంతి ,
ఏనాడు నిమ్పెనో మబ్బు మనస్సులో ప్రేమానురాగాల కాంతి,
రగిలే భోగి మంటల్లో ఏనాడు తొలగేనో స్వార్థ చింతనల బ్రాంతి,
ఆనాడే నిజమైన సంక్రాంతి ..మానవత్వం తెచ్చే శాంతి - క్రాంతి

the 'Idiotic' fracas

All the papers and the TV channels are only flashing this stuff for the last couple of days. You get bored to see this drama in its ugliest shape the moment you switch on the TV. The mushrooming of news channels brings in its wake this problem of plenty. Unfortunately there is not much real news happening and the poor news guys have to pick up every small daily event that could have otherwise gone unnoticed and blow it into interesting stories. How to sustain audience interest? just keep showing a video footage in endless loops and indulge in day long commentaries. While I can not claim to know the truth behind this event, I only wonder why such things happen despite the boilerplate agreements that are supposed to be drawn by legal luminaries and signed up before even they begin such multi-crore ventures!!! As far as I am concerned I would rather have to stay away from the TV for a couple of days till this dies down.